Het zakje van StiK

Wil je weten wat er in zit? Kijk dan in de winkel van StiK op de pagina voor lieve baby's.

Dinsdag Twinsdag

Altijd iemand om mee te spelen maar ook om mee te delen. Er wordt nogal eens tegen me gezegd 'Oh, een tweeling, dan kunnen ze zeker heel goed delen?' Nou nee. Althans niet meer of minder dan eenlingen. Ook tweelingen zijn 'gewoon' kind en ook tweelingen zijn tot op een bepaalde leeftijd egocentrisch. Net als alle andere peuters. Ze willen allebei mama's aandacht en ze willen allebei de gele dinosaurus. Naast het feit dat ze altijd iemand hebben om plezier mee te maken, hebben ze dus ook altijd iemand om ruzie mee te maken. Zoals ze ook altijd iemand hebben om zich veilig bij te voelen, hebben ze ook altijd weer iemand om tegenop te boksen. Tweeling zijn heeft dus, zoals alles, twee kanten. 

Dinsdag Twinsdag is een initiatief van Effie. Kijk op haar blog voor meer tweelingverhalen.

Les Bien-Aimés

Gisteren ben ik naar de bios geweest. Niet naar een commerciële kaskraker-draaier maar naar een intiem filmhuis hier in de stad. Waar je nog pauzes en de sfeer van rood pluche hebt, en een kaartje vijf euro kost. Geen popcorn en frisdrank uit karton, maar ronde tafeltjes en wijn uit kleine glaasjes aan de bar. 

De film was Frans en daar houd ik van. Ik hou van de manier van filmen zoals Fransen dat doen. Beweging in beeld en niet van camera, met veel oog voor detail. Ik heb er geen verstand van, geef slechts mijn eigen bescheiden mening, maar vind het toch nodig hem hier even te noemen. Hij blijft namelijk een beetje hangen door het vreemde verloop ervan. En ook daar houd ik van.

De inleiding duurde lang en was verwarrend. Helemaal toen bleek dat er nogal wat gezongen werd op de meest onverwachte momenten, er veel sprongen werden gemaakt in de tijd en er om de haverklap liefde werd gemaakt en gebroken. Maar gelukkig, net toen ik me begon af te vragen wat nu eigenlijk de bedoeling was, na de pauze werd het duidelijk en dat was niet erg want toen duurde hij zeker nog een uur.

Parijs jaren '60 en Londen van zo'n tien jaar geleden, een moeder en dochter en hun tragische liefdes en het gebrek hier aan. Waar het eigenlijk om draaide, raakte me; 'Ik kan wel leven zonder jou, maar niet leven zonder van jou te houden.' 

Dus mocht je nog eens zin hebben in een vreemde, lange, verwarrende Franse film voor een druilerige zondagmiddag? Zie bovenstaande poster. Maar laten we met het weer van vandaag hopen dat dit voorlopig niet nodig is.

Ssssst...

Zondag is Kruimel jarig. Ze wordt twee en krijgt twee cadeautjes. Van elk van mijn meisjes één. Van haar moeder mag ik haar niet verwennen. Dat is best moeilijk want Kruimel is om op te eten. Eén van de twee cadeautjes is eigenlijk voor haar moeder want moeders zijn ook altijd een beetje jarig, vind ik. Een tijdje geleden vroeg ze me er eentje te maken. Als je de moeder van Kruimel bent, moet je nu dus even koffie gaan zetten of zo. Anders is de verrassing eraf. Ik ben namelijk zo enthousiast over het resultaat dat ik het aan iedereen wil laten zien. Niet verder vertellen dus......

Dinsdag Twinsdag

Ze hebben een grote fantasie en die is letterlijk en figuurlijk fantastisch. Laatst nog was ik 'Beersjammakaka' en regelmatig zit 'Bobbie'(die alleen zij kunnen zien) in de bakfiets, maar die ik er toch in en uit moet zien te tillen zonder dat ik voor gek versleten word door de buren. Dan weer heten ze Pluk en Aagje, dan weer Mol en Dribbel, en pas op dat je je niet vergist want de dames luisteren alleen bij correcte naamgeving. Met de knuffels (die vrijwel allemaal een zelfbedachte naam hebben, van Guus tot Sjoeka) spelen ze hele verhalen en elke dag mag ik op de eerste rij kijken naar 'de show'. Heerlijk.

Bij zo'n levendige fantasie horen jammer genoeg ook angsten. Gelukkig kan ik heksen en spoken wegtoveren en komen er in ons huis geen clowns. 's Avonds laat roepen ze omdat er iemand wil weten 'wie z'n oren dat zijn' (de schaduw van een vilten aardbei) en alle poppen groter dan zijzelf inclusief tuinkabouters zijn helemaal 'no go'.  De houten giraf op ware grote op de kinderafdeling van onze boekhandel is helaas ook een serieus probleem, maar gelukkig werkt daar een hele aardige jongen die met ze wacht bij de tijdschriften als we een boek willen hebben. 

Het lastige is dat ze elkaar versterken in hun peuter-angsten. Als de één verstijft en het op een gillen zet, denkt de ander dat het wel iets heel, heel engs is en dat het nooit zuivere koffie kan zijn. Daarom, en om vele andere redenen, gaan we regelmatig apart met ze op pad. Papa met de één, mama met de ander. Zo kan ons kleinste meisje, hier met de staarten en in een onderonsje met een schildpad, op haar eigen intuïtie afgaan en mijn grootste meisje, hier met losse haardos en de schildpad op veilige afstand toe schreeuwend, dicht tegen mij aangedrukt steeds wat dichterbij schuifelen. En dan hoor ik ze ineens tegen elkaar zeggen: "Dat is niet eng, dat is zogenjaamd hoor."

Dinsdag Twinsdag is een initiatief van Effie.

Wat een feest!

Als meisjesmoeder maakte de titel van haar blog me zeer nieuwsgierig, Twee meisjes in de stad, en bleef ik dus bij haar hangen. Eenmaal daar zag ik haar stempels, haar foto's, haar creativiteit en haar label 'mindfulness' en besloot ik haar te volgen. Tot mijn grote verrassing (ik heb het nog geverifieerd per mail :-) bleek ik volgnummer 250 en daar kreeg ik zomaar een cadeautje voor. En wat voor cadeautje! Een mooie, vrolijk makende stempel en heel bijzonder kaartje. Wat een feest! Dankjewel Liesbet! Als de meisjes jarig zijn, stempelen we jouw stempel op de uitnodigingen.

Dinsdag Twinsdag

In mei worden ze vier en zoals alle moeders verzucht ook deze dat de tijd wel erg snel gaat. Te snel als je het mij vraagt. Spittend door de ontelbare foto's komen alle ontwikkelingsfasen en bijbehorende gevoelens weer boven. Onderstaande foto is van 2010. Toen ik ze nog allebei tegelijk op m'n arm droeg. Sinds een maand of wat lukt me dat niet meer en is het natuurlijk ook niet meer nodig. Maar wat is het fijn ze allebei tegelijk dicht tegen me aan te hebben. 

Ik droeg ze bijna negen maanden in mijn buik, daarna in allerlei variaties op mijn buik, aan mijn armen en in mijn armen, op mijn rug en aan mijn rug, als tweelingmoeder ben je transporteur, klimrek en knuffelmuur tegelijk. Waarschijnlijk heb je dat met meerdere eenlingen ook, alhoewel tweelingen dezelfde behoeften op hetzelfde moment hebben. Simpelweg omdat ze vrijwel dezelfde ontwikkeling doormaken. Daarom denk ik dat het anders is maar zeker weten doe ik het niet.

Ook al bouw ik op allerlei manieren tijd in voor de broodnodige één op één quality-time, met z'n drieën hebben we toch de meeste lol. Vanavond nog hing er één meisje op mijn rug en eentje in mijn armen. Zo klimmen we dan de trap op. Soms ben ik bont en blauw door stoeipartijen, afgepeigerd en versleten of val ik uit mijn eigen bed door teveel kleine meisjesvoeten, door al dat gekrioel en gewoel vind je ergens een onzichtbaar lijntje. Van mij naar haar, van haar naar haar en weer terug naar mij. En dat weet ik dan weer wel.

Lees de verhalen van andere trotse tweeling-moeders op Effie's blog.

Liefde voor lente

Gisteren heb ik de voortuin staan spitten en hielpen zij met planten, vandaag maakten ze een lente-tafel. Ook al hangen de sjaals en wanten nog aan de kapstok, wij vieren de lente. Gewoon omdat we daar zin in hebben.

Dinsdag Twinsdag

"Nee, ik doe dat zelluuuuuf!" We zijn beland in de zelf-doen-fase. Althans één van de twee. En dat ging helemaal vanzelluf.
Mijn grootste meisje wil zichzelf aankleden. Zelf haar billen afvegen. Zelf haar brood smeren. Zelf haar ritsen dichtdoen. Zelf haar haar kammen. Handig, denk je, als je zelluf geen kinderen hebt. Tja, best handig, pedagogisch ook want goed voor zelfvertrouwen en zelfredzaamheid. Maar het duurt ook lang. Heel lang. Daarbij komt dat ze nogal gefrustreerd raakt als het zelluf niet lukt. Er wordt dan ook wat af gegild en gekrijst.
Mijn jongste meisje ziet het allemaal aan en geeft een geheel andere betekenis aan zelluf. Zij zegt zelluf wat jij voor haar mag doen. En dat zegt ze dan op zo'n manier dat je het met veel liefde en onmiddellijk doet. Haar mondje schuin, haar bruine ogen groot en haar stem lief. Soms geeft ze er ook een kusje bij.
Ik bedoel maar, tweeling of niet, ze worden vanzelluf zichzelluf. 

Kijk bij Effie, Mamamia, Marit, Félicie, Corine en Simone voor meer tweeling-verhalen.